Heb je nog steeds last van vervelende printoppervlakken? Voordat je de schuld geeft aan de inkt, kijk eerst goed naar je UV-lamp. In tandartslabo’s, waar harsen en coatings worden gedroogd op 3D-geprinte modellen en protheses, is een lamp die zijn functie niet meer goed vervult meestal de oorzaak. De lichtintensiteit neemt geleidelijk af, de spectrale curve verandert en de energiedichtheid die op het oppervlak terechtkomt, is te laag om de fotoinitiatoren in beweging te zetten. Het resultaat is dat het materiaal niet goed droogt: het oppervlak blijft plakkerig, de hechting is zwak en er moet veel worden herwerkt.
Wat echt belangrijk is bij UV-odoming UV-odoming is een fotochemische reactie. Het gaat hierbij om golflengte, stralingsintensiteit en dosis. Een UV-lamp voor tandartslabo’s moet constant op het absorptiepunt van de hars werken – meestal tussen 365 nm en 405 nm – zodat de fotoinitiatoren efficiënt kunnen werken en het materiaal goed kan drogen. De piekstralingsintensiteit (mW/cm²) bepaalt het tempo van de reactie; de energiedichtheid (mJ/cm²) bepaalt of de odoming daadwerkelijk voltooid is. Kies een lamp met een gecontroleerde spectrale enveloppe, stabiele straling en een reflector die ervoor zorgt dat de straling gelijkmatig over het oppervlak wordt verdeeld. Merkgasbronnen met dichroïsche coatings voorkomen dat warmte op delicate onderdelen terechtkomt, terwijl ze toch voldoende UV-straling leveren. Houd de levensduur van de lamp in de gaten door te kijken naar de daling van de stralingsintensiteit, en niet alleen naar het aantal uren. 5.000 uur of meer betekent pas iets als de stralingsintensiteit binnen de tolerantieranden blijft.
Het belangrijkste is dat de odoming keer op keer consistent verloopt. Met een stabiele spectrale uitstoot en constante stralingsintensiteit bereik je de benodigde energiedichtheid, zonder dat het gevoelige materialen wordt beschadigd. Hierdoor zijn er minder defecten, is de productievochtigheid voorspelbaar en wordt er minder energie per onderdeel verbruikt. Gebruik samen met de lamp een radiometer om de dosis op het oppervlak te meten. Op deze manier kun je een proces dat onvoorspelbaar is, omzetten in een proces dat je goed kunt beheersen.
De installatie hangt af van de geometrie en de afstand tussen de lamp en het materiaal. De stralingsintensiteit volgt de omgekeerde kwadratzwetsfeconde. Een kleine verandering in de afstand kan dus snel leiden tot een lagere dosis. Controleer of de lamp compatibel is met het apparaat en wat voor type aansluiting wordt gebruikt. Zorg er ook voor dat de ozonproductie van de lamp goed wordt beheerd. Zelfs met hoogwaardige kwarts en reflectoren is thermisch beheer nog steeds belangrijk: pas de luchtcirculatie of koeling aan op de belasting van het apparaat, zodat de spectrale stabiliteit behouden blijft gedurende de levensduur van de lamp.